Eerder bij SPARTACUS: VENGEANCE
Gannicus heeft zichzelf bewezen, laat hem beloont worden met vrijheid.
Je hebt de Rudis verdient. Bewijs dat je niet langer slaaf bent.
Je vrouw bedroog je. Eén laatste neukpartij.
We zullen vechten tot de laatste druppel Romeins bloed...
Ik ben geen Romein. - Naevia is dood.
Verdomde eikel. - Ik zal je verdomme doden.
Ben je gek geworden? - Naevia leeft.
Ik wil hier niet voor sterven.
Laat deze mannen hier vanavond niet neergaan, maar in de arena tegenover heel Capua.
Verkrijg je vaders toestemming je huwelijk te ontbinden,
en vind me nat van verlangen zoals jij nu bent.
Spartacus: Vengeance ~ Libertus Vertaling: Chillywitch & RenHöek
VRIJGELATEN SLAAF
Een mooie show.
Om voor altijd herinnert te worden door aanbiddende menigte.
Net zoals de naam Varinius, die zulke gulle giften schenkt.
Inderdaad. Hij zal nooit worden vergeten.
Hetzelfde kan niet van alle mannen gezegd worden.
Jammer dat er niet meer uw gelijke zijn.
Jammer dat er één bij zit, die zo snel terug geroepen wordt naar Rome.
Een kort, maar nuttig verblijf.
Uw spelen hebben de stad de nodige afleiding gegeven in deze duistere tijden.
De executies beginnen.
Een glorieus einde aan ons verblijf in Capua.
Had Spartacus nu maar onder de veroordeelden geweest.
De man zal snel genoeg neergelegd worden, Mercato.
Mijn mannen bewegen zich daartoe op dit moment.
Tot die tijd, laat ons een bericht verzenden, bekrachtigt in bloed.
Hannibal staat voor onze poorten.
Een uitdrukking gebruikt om angst aan te roepen onder de kinderen van Rome.
Een spookgestalte van het Carthager dier die deze stad belegerde
met terreur en dood vele jaren geleden.
Doch zoals het lot van alle vijanden van de Republiek,
eindigde Hannibal zijn leven door het einde van een Romeins zwaard.
Een lot dat op een dag gedeeld zal worden door de rebel Spartacus.
Was het niet jouw ver familielid, Appius Claudius Pulcher,
die faalde in het verslaan van Hannibal in de eerste slag van Capua?
Dat is zo.
De goden moeten ons nog zegenen met zulk glorieus schouwspel.
Doch begunstigen ze ons met voortekens aan de horizon.
Drie van de meest vertrouwde mannen van Spartacus,
hun dood dienend als een waarschuwing aan allen die Rome proberen uit te dagen.
Ze zullen neervallen via dood door zwaard door de krijgers wiens overwinningen
zichzelf positie hebben verworven in de Primus.
Doch wie zal de troepen van Rome leiden? Wie verdient zo'n positie?
Er is er slechts één.
De enige gladiator van deze mooie stad die ooit zijn vrijheid heeft verdient op het zand.
Een ware god van de Arena. Ik geef jullie...
Gannicus.
Waarom doet hij dit? - Omdat hij een man zonder eer is.
We staan eindelijk tegenover elkaar op het zand.
Zoals Melitta altijd vreesde.
Is het waar?
Heb je met haar geslapen, de avond dat ze deze wereld verliet?
EEN DAG EERDER
We hadden onze krachten niet moeten verscheuren.
Als we bij je hadden geweest in de mijnen...
Dan hadden er nog meer dood geweest in zijn tunnels.
Fouten zijn aan beide kanten gemaakt.
Laten we ze achter ons plaatsen, of het risico lopen dat ze zich herhalen.
We hebben iets gevonden.
Eindelijk, de goden bewijzen ons eindelijk een dienst.
Laat ons kijken in hoeverre.
Haal de anderen.
Zoek naar wapens. Er kan iets achter gelaten zijn.
Een dak boven ons hoofd. Gedeeltelijk.
We rusten uit, de toekomst overdenkend.
Die is er niet voor jullie in mijn tempel.
De goden naaien me eindelijk naar het hiernamaals.
Zin om mee te gaan?
We zoeken alleen onderdak. Niets meer.
Jij bent Spartacus? - Dat klopt.
Dan verwissel ik verdoemenis voor zegening.
Deze tempel is zonder aanbidding gebleven voor vele jaren.
Het biedt niet veel aan comfort, maar ik wil graag delen wat ik heb.
Dank.
Je vertrouwd wijn en woorden van een Romeins stuk stront?
En wat ben jij? Een Galliër, vanwege het ontbreken van manieren?
Ik ben verdomme geen Galliër. Ik ben Agron, van de landen ten oosten van de Rhijn.
En ik ben Lucius, een Romein van de Caelian clan.
Een genoegen om kennis te maken.
Wat doe je hier, Lucius?
Ik had meer dure verblijven ooit. Een villa.
Grond, paarden. Een familie.
Van deze wereld geslagen door Sulla's zwarte hart.
Hij was ook een Romein. Doch walste over zijn eigen mensen heen.
Iedereen straffend die durfde hem uit te dagen.
Je ogen leken op te klaren, toen je mijn naam hoorde.
Onverwacht van een Romein.
Degene die ik dicht bij het hart hield zijn afgeslacht door dezelfde.
Ze zijn niet meer verwant aan me nu. Daarentegen...
de man die hun zal laten lijden, wil ik graag Broeder noemen.
Had je die toespraak niet kunnen houden voordat je de laatste wijn opzoop?
Als ik had geweten dat jullie hierheen kwamen, dan had ik het ingeslagen tot aan de nok.
Ik dacht dat jullie allemaal gedood waren in de mijnen van Lucania.
Waar heb je zulke verhalen gehoord?
In de straten van Neapolis, bezocht vanwege handel.
De stad staat in brand met nieuws van jullie nederlaag.
De enige overlevenden worden geëxecuteerd bij Varinius' verdomde spelen.
Overlevenden? - Geef namen.
Ik weet alleen dat er drie op het zand staan
en één zo ik hoor gemarkeerd als de Onverslagen Galliër.
Hij leeft nog?
Enkel om de zon op te zien gaan voor één keer. De spelen eindigen als die opkomt.
Net zoals de levens van jouw mannen.
Spartacus ontwijkt weer de dood. - Terwijl wij het verdomme omarmen.
Zoals ik Naevia zal omarmen.
Als ze terug gekeerd is in mijn armen in het hiernamaals.
Waar Melitta op je wacht.
Ik verlang naar vereniging. En de antwoorden die het brengt.
Hoe je de menigte zal beroeren.
Verhalen over de dapperheid van Gannicus vullen al de lucht,
die van Hercules zelf rivaliserend.
Zijn arbeid werd beloont met onsterfelijkheid.
Gelukkig voor jou zoek ik meer aardse betaling.
Die zullen worden verstrekt bij voltooiing van je diensten.
Ik heb weinig gewicht aan munten. Een paar in de hand gedrukt zou doel verlichten.
Natuurlijk.
Ik zou niet willen dat de wind je zou optillen vlak voor het afgesproken uur.
Ik zal ervoor zorgen dat het gebeurd.
Het zal een glorieus spektakel worden. Kom.
Ik wil je voorstellen aan de Magistraat en Praetor Varinius zelf.
Laat hun op de legende staren in de arena, met de rest van de huilende menigte.
Ik ben van de wijn en de omarming van twijfelachtige vrouwen.
Hoe is hij neergegaan?
We kwamen Spartacus en zijn mannen tegen terwijl we ze achterna zaten.
De schurk zelf bracht zware verwondingen toe.
En toch sta jij voor me, ademend. - Ik kwam uw Tribune te hulp,
hem wegtrekkend om het leven te behouden die uit zijn wond vloeide.
Edele poging. Geen vruchten afwerpend.
Stuur bericht aan Senator Albinius.
Spartacus zal niet onder de slaven zijn die geëxecuteerd worden bij de spelen van morgen.
En de Syriër?
Hij heeft nog de kans om zich te bewijzen in gevecht.
In de arena, om te worden geëxecuteerd met de andere waardeloze slaven.
Nee. Praetor, ik smeek u.
Wederom een teleurstelling. Spartacus ontwijkt arme Gaius wederom.
Ik ben bang dat uw spelen zullen lijden vanwege de afwezigheid van de Thraciër.
Beste Mercato verzekert me een groots spektakel.
Ik wil niet dat je mans falen het plezier verderft.
Zoals ik niet wil dat hij zijn titel behoudt. - De bedoeling van ons samen zijn.
Nieuws van uw verlangens richting geliefde dochter versnelt het hart.
Doch we moeten voorzichtig te werk gaan.
Ik wil niet dat Gaius weet van onze plannen tot de ontbinding voorgesteld is.
Laat ons vertrekken, om verder te bepraten hoe te handelen.
Ik verlang naar afgestoten beperkingen, en de terugkeer naar Rome.
Net zoals ik verlang naar jou naast me, de positie van vrouw bezittend.
Verwijder last zoals besproken, en we zullen dit tot een goed einde helpen.
Last?
Ik moet mezelf ontbinden van ongelukkige nakomelingen.
Je wil je kind niet geboren zien worden?
Een noodzakelijk iets. Om een meer waardige erfgenaam te verzekeren.
Ik sta bij je in de schuld. Spartacus zei me wat je voor Nasir hebt gedaan.
Als jij er niet had geweest... - Het is vanwege mij dat hij bijna dood is.
Ze hadden nooit naar de mijnen moeten komen.
Ik heb gedaan wat ik kon om ze te stoppen. - Je had meer kunnen doen.
De hoop om Crixus te zien was alles wat me levend hield.
Elke dag smeekte ik de goden om hem in mijn armen te zien.
En op deze manier antwoorden ze verdomme?
Door een aanraking toe te laten, enkel om er voor altijd van weggerukt te worden?
Hij liet zich niet afpraten van de poging.
Geen van hun. - Ik wenste dat Lucretia mijn leven had genomen.
Dan had Crixus niet die van hem hoeven opofferen voor iets vuil en geruïneerd.
Spartacus wil je zien.
Hij vecht nog steeds. - Net zoals wij allen.
De Romeinen hadden het graag anders gezien.
Lucius vertelt dat het gerucht gaat, dat we allemaal verslagen zijn.
Laat ze komen, En de aanname fout bemerken.
Ik wil niet wachten op zo'n dag. Noch onze Broeders zien vallen in de arena.
Je wil de arena aanvallen?
Onze aantallen zijn laag. Des te lager het aantal mannen met zwaard.
Iets wat Glaber en zijn mannen weten.
Ze zouden nooit denken dat we het proberen. - Met verdomd goede reden.
Wie is er bekender in de arena, dan de mannen die op het zand hebben gevochten?
Waar denk je aan? Deze executies dienen als boodschap.
Dat Rome elke vlam zal doven die brand tegen de regels.
Ik wil een eigen boodschap versturen.
En die de harten van alle slaven zal doen ontbranden.
Het is een zware last. Het leven tot rust brengen dat in je groeit.
Ik dacht dat de daad makkelijk was. Ik weet niet waarom ik nadenk.
Een vrouw denkt altijd na om haar kind te beschermen.
Doch moet het gebeuren. - Misschien is het wijs om de daad te vertragen.
Je afwezigheid zal opgemerkt worden. - Mijn afwezigheid?
Ik heb veel slaven Silphium toegediend,
om het Huis van Batiatus te ontdoen van ongewenste last.
Je zal ziek worden. En vele dagen bloeden.
Ik zal het je vader zeggen, als hij zo vastbesloten blijft aandringen.
Je geeft wijze raad.
Iets wat ik graag wil blijven doen.
Wil je me vergezellen naar Rome? - Ik wens alleen om je bij te staan.
Er is nog zoveel van het verleden tussen ons. Laat ons zien of er een toekomst is.
Wees snel.
Uiteindelijk komt ze. Andere zaken hadden mijn aandacht nodig.
Ik wil ze wel vergelijken met deze verdomde toestand.
Denk je dat ik het toelaat dat je vergaat op het zand?
Na alles wat je voor me gedaan hebt? Ik zal praten met Glaber.
Hij geeft mij de schuld voor Spartacus' ontwijkende gevangenneming.
Hij zal niet naar je luisteren.
Doch zal hij de wil van de goden opvolgen, zoals hij genadig heeft gedaan in het verleden.
Ik zal ze toefluisteren.
Over hoe jij naar ons terugkeerde uit het duistere woud met een doel.
Over hoe de goden je nog nodig hebben. Net als ik.
Wat wil je nu van me?
Er is een rood flesje verborgen in Ilithyia's juwelen.
Ik wil de inhoud vervangen zien met water en bittere kruiden.
Ik zag die rode flesjes hier eerder. En aanschouwde het effect.
Als die zich niet aandienen, is het teken dat haar kind geboren moet worden.
Een taak makkelijker voldaan door je eigen hand.
U bent dichtbij haar en u beweegt vrij door de villa.
Het risico op ontdekking is te groot.
Ilithyia moet geen reden hebben tot twijfel. Of alles loopt verkeerd.
En hoe doe ik zoiets?
Ook vrij van slavernij ben ik nog geen geest, in staat om door die klote poort te gaan.
Was ik niet de Domina van dit huis?
Poorten gaan open ter nagedachtenis.
En als ik ontdekt word? - Laat het niet gebeuren.
Ik zal mezelf bevrijden van slavernij. Tegen elke prijs.
Is zoiets mogelijk?
Ik zal ervoor zorgen. Of neergaan met Crixus in de arena.
Als de goden het behaagt, moge zij je terugkeer bespoedigen.
Waar gaan we heen?
Geef me een zwaard. Ik voeg me bij je.
Ik wil dat je nog wat langer rust.
Dit keer blijf jij. En ga ik.
We moeten gaan.
De jongen bedriegt de dood. Misschien is het een teken.
We kunnen niet vertrouwen op een voorteken.
We moeten kracht putten uit rechtvaardige zaak, en het meedragen.
Allen hebben horen fluisteren over onze poging. Ik haal de zachte stem in met krachtige woorden.
We gaan naar de arena in Capua.
En als je niet terugkeert? - Lucius Caelius kent dit gebied.
Als we te lang weg blijven, vraag ik dat hij een veilige weg toont.
Ver van de macht van Glaber en zijn soldaten.
We hebben geleden door wonden en verlies. We zijn verdeeld.
Toch zijn we vrij. lets van veel waarde.
lets wat ik graag door veroordeelde Broeders weer zou willen laten omhelzen.
En terwijl we dit doen, het woord verspreidend aan elke slaaf
dat zelfs de machtige republiek bloed als ze geraakt word.
Je neukt als een god...
Ik wil een kop delen om weer bij bewustzijn te komen.
Ik heb je niet eerder gezien, nietwaar? - Ik ben vele jaren weggeweest van Capua.
Wat brengt de terugkomst? - Ik kom voor de spelen.
Ik wenste dat ik ze kon zien. - Ik wil van plaats ruilen.
Jij staat op het zand en ik zal drinken en neuken tot de goden me halen.
Op het zand? Jij bent Gannicus.
De gladiator die zijn vrijheid kreeg. - Een schaduw daarvan.
Ik heb nooit gehoord van iemand die de Rudis won. Mag ik het aanraken?
Deze markeringen... Ze vertellen over je overwinningen?
Ze vertellen van roem. Lang vergeten.
Waarom draag je het als het geest verontrust?
Het moet altijd aan mijn zijde blijven, zelfs in de arena.
Bewijs dat ik niet langer slaaf ben.
Herinnering aan keuzes gemaakt toen ik er nog één was.
Adem.
Laat ons het praten staken. Ik wil naar bed.
Wijn en de herinnering aan jouw dijen om me te omarmen komende dag.
Het is een zegen om voor altijd weg te gaan uit dit verdomde huis.
Moge het afbrokkelen in ons kielzog.
Zie hun afgeleverd bij de arena, voorbereidt voor de executie.
Verontschuldiging, ik wil met u praten.
Jij ademt slechts omdat Lucretia waarschuwde. De goden vertellen dat je nog waarde hebt.
Zet me onder druk en zie de profetie genegeerd.
Ik wens het te vervullen, deze dag.
Spreek dan, laat ons goddelijkheid peilen.
Mijn ogen vielen op een merkwaardig zicht. Bekeken vanuit mijn cel.
Uw vrouw haar lijfslaaf sloop door de nacht. In haar hand iets zeer bekends voor mij.
lets waarvan ik vrees dat u geen kunde van heeft...
Zie dat de voorraad goed gevuld is met water en wijn.
Ik wil niet voor Varinius staan, uitgedroogd door die verdomde hitte.
Ik dacht dat je weg was naar de arena met je mannen.
Hebben de goden ooit zo'n schoonheid aanschouwd? - Je vleit.
Verlaat ons.
We zullen te laat zijn voor het aangewezen uur. - Ze zullen wachten.
Zoals ik heb gewacht, verlangend naar een zegen...
Het wordt een prachtige dag.
Eén die jij nooit ziet komen.
Doe verdomme geen poging tot liegen.
Ik weet wat ik vasthoud. En het doel dat het draagt.
Waarom?
Omdat je geen erfgenaam waard bent. Jij ben mij niet waardig.
Zijn we zo ver uit één gedreven? Van de liefde ooit gekoesterd?
Het is een stipje op een verre kust.
Te klein om aandacht te trekken.
Ik zal mijn kind vasthouden in mijn armen.
En jij speelt plichtsgetrouwe moeder en vrouw.
Dat doe ik niet. - Jij doet wat je man je opdraagt.
Dan bid ik dat Varinius ze gebied met zachtere stem.
Mijn vader ontbindt ons huwelijk ten gunste van een grotere mogelijkheid.
Ik keer terug met hem naar Rome na de sluiting van de spelen.
Jij zweert tegen mij samen.
We doen wat we moeten, in aanschouwing van een groeiende teleurstelling.
Ik zal met je vader spreken. - Met welk doel?
Hij gaf mijn hand alleen omdat ik hem smeekte, nat aan gedachten van liefde.
Ze staan nu droog.
Een woestijn verstoken van regen.
Is er niets meer tussen ons?
Enkel herinneringen. Doch ook zij zullen vervagen.
Kom.
Laat ons presenteren als man en vrouw. Voor de laatste keer.
De menigte is in een zure stemming.
Ons treft geen schuld. Behalve misschien de oorzaak van vertraging.
Verontschuldigingen.
Mijn man werd afgeleid door onverwachte zorgen.
Zaken van groot belang dan, om geërde gasten en heel Capua te laten wachten.
Het was van dringende aard.
Ik zou overtredingen veroordelen tot een ver verleden...
en mijn ogen richten op een meer verdiende toekomst.
Zulke gedachten houden je veilig op afstand.
Ik bid dat de afsluiting van deze dag je comfort brengt.
Zoals je bracht aan allen met je goddelijke aanwezigheid.
Laat ons beginnen en het zien gebeuren.
Burgers van Capua.
We zijn vandaag samen om te getuigen van de legendarische spelen van uw nederige regisseur,
Publius Varinius. Bij het afsluiten...
weet dat ik niet de gederfde zeden van de middag executie vergat.
Maar veeleer, het vindt tot een verheven traditie van de Primus.
ledere wedstrijd dat ons er heen leidt...
zal bepalen welke mannen waardig staan tot het leveren van gerechtigheid aan Rome.
Laat het spektakel van bloed niet langer pauzeren.
Treedt binnen Mycter.
Treedt binnen Abiron.
Moge de goden ons zegenen met een dag voorgoed geëtst in herinnering.
Een aanzicht om de hemelen te schudden.
Jij beschikt over een gave om de gladiatoren te koppelen, Mercato.
Heb je ooit overwogen er in te handelen in Rome?
U eert me, Praetor. Doch mijn geluk is gebonden aan Capua.
Is het je doel om iedere ziel van belang mee te nemen?
Ik heb gedachten richting enkelen.
Je man's verraden een donkere storm.
Hij deed een onfortuinlijke ontdekking, ín mijn slaapvertrekken.
Onfortuinlijk inderdaad.
We bereiken de laatste wedstrijd voor de Primus.
Wie zal zich een god waardig tonen...
waardig om wraak te nemen tegen de vijanden van Rome?
Treedt binnen Masonius.
Treedt binnen Strabo.
Een mooie vertoning. - Voor altijd herinnert door aanbiddende menigte.
Als ook de naam Varinius, de schenker van zulke gulle giften.
Inderdaad. Hij zal nooit vergeten worden.
Hetzelfde kan niet gezegd worden van alle mannen.
De executies beginnen.
Twee tegen een leger? Ik geef je niet veel kans.
Je zult ze ten gunste van ons zien.
Je doel is duidelijk? - We zullen ervoor zorgen.
Het geeft kracht, wetende dat je naast me staat.
We moeten snel werken.
Als een van jullie in de goden gelooft, nu is de tijd om ze te smeken.
Snel.
Hannibal staat voor onze poorten.
Een zin om angst te wekken onder de kinderen van Rome.
Een spook van het Carthager dier...
Vele jaren droomde ik van mijn terugkeer naar de arena.
Het is een eer om naast je te staan op het zand.
Hannibal ging over vanuit dit leven door een Romeins zwaard.
Jullie tijd is gekomen.
Een lot dat op een dag word gedeeld door de rebel Spartacus.
Ze geven zwaarden zonder scherpe rand. - Zonder hoop op een overwinning ook.
Laat ons bewijzen dat het dwazen zijn voor het überhaupt geven van zwaarden.
Deze dag bied ons een onverdiende eer.
Ik heb verlangd het zand te delen met Gannicus, de grootste kampioen ooit in de arena.
Er staan hier geen kampioenen. Alleen mannen en hun lot.
Je bent van het Huis van Batiatus? - Een leven geleden.
Nu betreedt je het zand om het leven te nemen van je Broeders?
Als ze moeten sterven, zie ik toe op een eervolle dood.
Gegeven door iemand die ze in het hart draagt. - Ik geef jullie Gannicus.
Ik begin te twijfelen aan dit kloteplan. - We gaan ermee door.
Onderdruk zenuwen en wees klaar v...
Ze was mijn vrouw.
En jij mijn Broeder.
Hij is van mij.
Dit is de plek.
Jij daar. Varonius, stuur meer mannen.
De Galliër nadert zijn einde. - Een lot lang verwacht.
Het duurt te lang. - We moeten wachten of de poging faalt.
Ik heb nooit gewild wat ik voor haar voelde. Ik heb dit nooit gewild.
Wacht.
Het werkt niet snel genoeg.
De kettingen. Gooi ze om de balken.
Trek.
Ik stuur je naar haar armen, Broeder.
Trekken.
Nu.
Wat gebeurd er? - Laten we hier weggaan.
Maak het pad vrij Maak verdomme de weg vrij.
Ik haal ons hier weg, Broeder.
Dood ze.
Help een hand.
De weg is vrij.
Spartacus maakt weer een dwaas van je. Jouw dagen in de Senaat zijn ten einde.
We moeten vertrekken. - Nee, we moeten Oenomaus vinden.
Deze kant op.
Help me, alsjeblieft.
Ik ben niet de dwaas zoals jij en je dochter denken.
Help me met hem.
Ga. Ik zal volgen.
Ik heb mijn buik vol van de spelen. Laat ons de arena verlaten voor altijd.
Burgers. Burgers, kalmeer u zelf.
Verzamel verdomme je mannen. - Kom, ik zorg dat je veilig naar de villa komt.
Waar is mijn vader? - Hij is gevallen door de handen van Spartacus.
We zullen dit overleven. Samen.
Als man en vrouw.
Quality over Quantity ®eleases Vertaling: Chillywitch & RenHöek Controle: RenHöek Gedownload van Bierdopje.com